Dla budujących

Powlekanie i malowanie drewna

W dalszym ciągu gruntowania rozpoczyna się dawkowanie pumeksu. Politurowaną powierzchnię posypuje się pumeksem z woreczka, uderzając lekko woreczkiem o powierzchnię. Po posypaniu powierzchni pumeksem i napełnieniu tamponu politurą rozprowadza się ją, wykonując znowu ruchy koliste; a gdy zapas politury w tamponie kończy się — ruchy podłużne. Po nałożeniu pierwszej warstwy i ponownym napełnieniu tamponu, politurą najpierw wykonuje się ruchy ósemkowe, potem stopniowo przechodzi się na podłużne i wreszcie na koliste. Operacje te powtarza się wielokrotnie z przerwami ok. 5 min; za każdym razem dawkuje się pumeks aż do całkowitego zatarcia porów i uzyskania równej i matowej powierzchni. Po zagruntowaniu, przed właściwym politurowaniem, stosuje się przerwę co najmniej 3 dni.
W czasie właściwego politurowania wykonuje się ruchy jak przy gruntowaniu, z tym że zamiast pumeksu dawkuje się olej w postaci kropel nakładanych na powierzchnię. Przy właściwym politurowaniu stosuje się nieco większe stężenie politury. Operacje powtarza się czterokrotnie aż do uzyskania odpowiedniej powłoki. Po właściwym politurowaniu stosuje się kilkudniową przerwę.
Utrwalanie połysku polega na dalszym politurowaniu politurą o coraz mniejszym stężeniu, aż do zastosowania w końcowej fazie niemal samego spirytusu. Ruchy tamponu powinny być szybsze niż w poprzednich fazach, a docisk coraz lżejszy. W końcowej fazie tampon pozostawia ślad w postaci znikającej mgiełki. Nie stosuje się już oleju, a powierzchnia uzyskuje piękny połysk.

Odnawianie (odświeżanie) powłok lakierniczych. We wszystkich wyrobach z drewna po pewnym czasie użytkowania powłoka wykończeniowa ulega w pewnym stopniu uszkodzeniu. Przyczyną uszkodzeń mogą być nie tylko wpływy otoczenia, np. niewłaściwe sposoby użytkowania, wilgoć, działanie promieni słonecznych, wpływ bliskiego źródle ciepła w zimie itp., ale również uszkodzenia spowodowane rozlaniem na płytę stołu gorącej wody, tłuszczu, alkoholu, atramentu, zarysowanie lśniącej powierzchni ostrym i twardym przedmiotem i in. Do niszczenia powierzchni lakierowanych przyczynić się może także niewłaściwa konserwacja lub jej brak. Ważne jest, aby zapobiec przedwczesnemu zużyciu lub zniszczeniu powierzchni mebli i we właściwym czasie przeprowadzić niezbędne usuwanie uszkodzeń i plam. Przed podjęciem prac renowacyjnych powłok lakierniczych należy stwierdzić, jakim materiałem wykończeniowym był pokryty wyrób z drewna, a następnie ustalić rodzaj i zakres uszkodzeń powłok. Na podstawie tych wiadomości można przyjąć środki i sposoby usuwania uszkodzeń oraz wybrać właściwą technologię i materiały lakiernicze. Plamy z rozlanego alkoholu lub gorącej wody widoczne na powierzchni np. płyty stołu (z powłoką lakieru nitrocelulozowego) można usunąć w następujący sposób: jeśli plamy sięgają na niewielką głębokość, należy je zeskrobać delikatnie cienką głądzicą (cykliną) lub zetrzeć papierem ściernym, uważając przy tym, by brzegi nie tworzyły ostrych krawędzi; następnie dokładnie odpylić. Nanoszenia materiału lakierniczego na przygotowane podłoże dokonuje się ręcznie za pomocą tamponu, którym pociera się wzdłuż włókien raz koło razu, aż do pokrycia dawnego uszkodzenia powierzchni. Do naprawy powłok nitrocelulozowych należy użyć lakieru celulozowego ogólnego stosowania, bezbarwnego. Po wysuszeniu pierwszej warstwy lakieru oraz lekkim oszlifowaniu naniesionej powłoki należy ponownie nanieść warstwę lakieru w wyżej opisany sposób. W przypadku gdy uszkodzenia obejmują znaczną przestrzeń, należy odnowić powłokę lakierową na całej powierzchni elementu wyrobu stolarskiego pokrywając ją 2-3-krotnie lakierem.