Dla budujących

Obudowa rur instalacyjnych

Innym rozwiązaniem jest mocowanie płyt do konstrukcji drewnianej. W tym przypadku nie trzeba wykonywać dużych otworów w ścianie ani mocować wsporników na zaprawę. Elementy ramek drewnianych klei się na miejscu, gdyż inaczej nie można ich założyć. Najpierw należy zmontować fragment ramki, składający się z jednego boku długiego i dwóch krótkich, i przymocować go na wczepy z drewna o przekroju 4x 4 cm lub 4x 6 cm. Wzdłuż dłuższego boku, który będzie dotykał ściany, wierci się 2-3 otwory i naznacza przez nie miejsca na kołki. Przez te otwory należy wbić gwoździe (dość duże), służące do przytwierdzenia fragmentu ramki na ścianie. Wtedy dopiero można mocować listwę frontową, która zamknie ramkę wokół rur. Jest to zamocowanie dobre, zabezpieczające przed wyrwaniem lub przesunięciem. Ramka jednak nie będzie w stanie służyć jako wspornik i dlatego płyta musi być podparta dodatkowo na dole. Na wysokość płyty, która przejdzie od podłogi do sufitu (zachowując oczywiście kilkucentymetrowe odstępy), trzeba zamocować dwie ramki skrajne i jedną lub dwie pośrednie. Nogi, na których oprze się ekran, można wykonać z drewna, lepiej jednak zamontować stalowe ze względu na wilgoć w łazience.


Na frontowej płycie osłaniającej montuje się umywalkę. Ponieważ dokonuje się tego montażu już po założeniu ekranu czołowego, lepiej jest wybrać wariant osłony, który pozwala na późniejsze montowanie boków (ze względu na konieczność wykonania podłączenia umywalki do rur instalacyjnych). Jeśli osłona została wykonana z dość grubej płyty i jest dobrze zamocowana, umywalkę dużo łatwiej mocować na wsporniku do drewnianego ekranu niż montować duży wspornik kotwiony w ścianie. Warunkiem dobrego zamocowania jest stosunkowo duża powierzchnia styku wspornika z drewnem. Szczególnie starannie powinny być zamocowane wkręty górne, ze względu na to, że ciężar umywalki napełnionej wodą będzie powodował wciskanie części dolnej blachy i wyrywanie wkrętów części górnej. Blacha stykająca się z drewnem powinna mieć 10 cm wysokości oraz 2-2,5 mm grubości. Wpuszcza się ją w grubość płyty, aby po wykończeniu elementu uzyskać płaszczyznę zupełnie gładką.
Wspornik powinien być mocowany dość długimi wkrętami. Nie wystarczy w tym przypadku wkręcenie ich w grubość płyty, muszą być również wkręcone w łatę, która jest konstrukcją podtrzymującą osłonę. Jeżeli mocowanie wspornika nie wypada w miejscu, gdzie przechodzi łata, to pod osłoną należy zamocować podkładki drewniane, zwiększające dwukrotnie grubość płyty, w które powinny wejść wkręty.
Drewno, które będzie użyte w łazience, trzeba przedtem bardzo starannie zabezpieczyć ksylamitem lub pokostem. Następnie po zaszpachlowaniu i dwu- lub trzykrotnym malowaniu farbą olejną całą powierzchnię, która jest narażona na bezpośredni kontakt z wodą, powieka się wodoodporną emalią olejną, szczególnie w miejscach zetknięcia się umywalki z drewnem. Jeżeli wkręty nie są dostatecznie zabezpieczone, podciekająca woda może szybko spowodować ich korozję oraz gnicie drewna, co pociągnie za sobą osłabienie zamocowania.
Na podobnych zasadach jak w łazience można osłaniać pojedyncze rury, prowadzone na zewnątrz ścian w innych pomieszczeniach. Osłony te mogą być wykonane w połączeniu z meblami wbudowanymi lub jako samodzielne występy. Drewno maluje się tym samym kolorem jak ściana, co pozwala zachować wrażenie, że obudowany element nie jest dostawioną skrzynką, tylko naturalnym występem ściany. Do malowania drewna należy wtedy używać farby emulsyjnej, która jest matowa.