Powlekanie i malowanie drewna

Dalszy proces wykańczania powierzchni drewna i tworzyw drewnopochodnych z zachowaniem widocznej struktury drewna, zwany wykończeniem przezroczystym, składać się może z następujących zabiegów wypełniania porów (przeprowadzone w celu wyrównania powierzchni drewna), nanoszenia materiałów lakierniczych wytwarzających powłokę lakierniczą, uszlachetnia powłok lakierniczych (doprowadzenie powłoki do odpowiedniej gładkości i połysku). Potrzeba zastosowania wspomnianych zabiegów wynika z rodzaju podłoża, użytego materiału lakierniczego oraz zależy od żądanego efektu estetycznego.
Do wypełniania porów drewna (bez zakrycia struktury drewna) służą materiały zwane gruntami stolarskimi lub mastykami. Zasadniczymi składnikami gruntów stolarskich są wypełniacze i spoiwa. Zależnie od ich rodzaju rozróżnia się grunty olejne, klejowe i nitrocelulozowe. Grunt stolarski (mastyka) olejny składa się z kredy (pigmentu farby w proszku), pokostu i terpentyny. Składniki te muszą być dobrze zmieszane.
Przed użyciem wypełniacz rozcieńcza się benzyną lakową. Na powierzchnię wypełniacz nanosi się i wciera tamponem z szorstkiej tkaniny lnianej. Po upływie 1-2 min od czasu nałożenia nadmiar usuwa się z powierzchni także tamponem, wykonując ruchy koliste. Po wyschnięciu w ciągu ok. 16 godz. ewentualny nadmiar usuwa się z powierzchni przez szlifowanie na sucho papierem ściernym nr 150-240. We współczesnych meblach często spotyka się powłoki nie uszlachetniane, a w przypadku wykończenia przezroczystego pory drewna nie są wypełniane i najczęściej pokryte materiałami lakierniczymi przezroczystymi, dającymi powierzchnie matowe.
Powłoki uszlachetnione przez szlifowanie, wypełnianie porów (zamknięcie porów drewna) oraz polerowanie (polegające na dalszym wygładzaniu powierzchni powłoki przy użyciu past i płynów do polerowania) zachowują widoczną strukturę drewna oraz odznaczają się wysoką gładkością i połyskiem.

Lakierowanie stosowane jest do wykończania powierzchni mebli i podłóg z drewna z widoczną strukturą podłoża w celu nie tylko zabezpieczenia ich przed czynnikami niszczącymi w czasie użytkowania, ale również dla podkreślenia naturalnego rysunku (struktury) i barwy drewna. Proces technologiczny lakierowania składa się z typowych operacji, a mianowicie: przygotowania podłoża, przygotowania materiałów i nakładania powłoki.
Najprostsze jest lakierowanie przy użyciu lakieru olejno-żywicznego schnącego w powietrzu.
Po przygotowaniu drewna polegającym na oczyszczeniu powierzchni i szlifowaniu papierem ściernym (np. nr 80 — do drewna sosnowego lub nr 120 — do drewna twardego — dębowego, jesionowego), po odpyleniu podłoża suche i czyste powierzchnie drewna nasyca się równomiernie pokostem (rozcieńczonym benzyną do lakierów w stosunku 1:1) przy użyciu pędzla. Wysychanie trwa co najmniej 24 godz.